හිතුවක්කාර කඳුලට

ඇරඹුමක් හොයාගෙන ගිහින් දුර

අතරමන් සිත සීතලයි තවම

ගල් ගැහුණු කඳුල ඇස් කෙවෙනි යට

නොම වැටෙයි කොපුල මඟ බලයි තව

කඳුලකින් ඇරඹුනාවු පෙමක

පසුවදන කඳුලක්ය දැන දැනම

පෙරවදන් තනන්නට ගියත් මම

ලියන්නට කිසිවකුත් නොවිනි මට 

ගල් ගැසුණු කම්මුලේ බොඳ වෙන්න

නිල් ගැහුණු තොල් තෙමා බැසයන්න

ඉතින් දැන් නෙත් අඟින් ගිලිහෙන්න

කඳුල නුඹ  දුක් දෙනවා වැඩියි මට

ඇරඹූම

ජිවිතයේ සප්තස්වර 

වයන්නට  ඔබ සමඟ

හීනයක් ලියැලුනා

පොඩි හිතේ බැතිබරව

ඇඹුමක් දකින්නට

දින ගනන් ගනින් ඇති

නුඹ නොදැන මම තනිව

සුසුම් හෙලන ගනන් වර

නොදැක ඇරඹුම තවම 

ගෙනදුනිමි ඇරඹුමක්

ගොළුයි තවත් නම් ඉතින් 

නතිව යනු බැහැ ගමන

තනිකඩ හිත් මන්ඩිය

මන්දාරම් අඳුරට පෙම් බඳිනා  

පහන් වැටිය විලසේ

හිරු රැස් දහරට ආල වඩන මං 

බිනර මලකි පොළවේ

දිය මත පිහිනා රැලී හැඩ ගන්වන 

විලත් අහිමි විලසේ ‍

කිසිත් නොදැන ඔබ අහිමිව යනු ඇත

නොලැබ පෙමක පහසේ

සමනල කන්දේ පාමුල හිදගෙන 

සුසුම් හෙලමි මෙලෙසේ

දුරයි තනිව නැග  යන්නට බැහැ 

මට මේ ගිරි දඹ කිසිසේ

අරත්දති තරු කැකුලකි නුඹ මට 

සැනසුම ගෙනෙන මෙසේ

තරු වක් ඉල්ලා හඩයි මසිත තව 

නොම දන්නේද සුහදේ

සිල් ගත් පුර හඳ පායන අහසක 

තනිව පිපුණ තරුවේ

රැස් දහරාවට කිසිවෙකු ලොබ නැත

පුරහඳ ඇත අහසේ

ඉතින් මමත් රහසෙම පෙම් කෙරුවට

කිසිවෙකු නැහැ දන්නේ

අමාවකේ පොඩි තරුවක් වන්නට

මම නැහැ පින් කෙරුවේ

පුංචි ආදර කතාව

රත්තරනේ නෙත් අද්දර රැදෙන්න

මගේ මුළු දිවියම ඔබම නිසා

මගේ නෙතු ඇසිපිය සිරුර ආත්මය

ඔබමයි කියනට මුහුන බලා

ආදර උයනේ මල් ලෙස සුපිපෙමු

මලක් සිඹින තව මලක් වෙලා

ඇසුවෙමි මාගෙන් මා කවුරුන්දැයි

නුඹ යැයි පිළිතුරු දුනිමි මෙමා

මල් මල් යායක මල් අතරේ සිට

මල් මෙන් හිනැහුනු මතක කියා

මල් වට කරගෙන මල් ගොමු අතරින්

කතා කලා ඔබ එන්න කියා  

සිරි පොද වැසිසේ තෙමෙමින් රඟ දෙන

දඟකාරිය ඔබ මගේම නිසා 

තුරුලේ සැතපෙන අහිංසකාවිය

හද ගැස්මයි නුඹ මට දැනුනා

සිටිනෙමි තනිවම මේ තනි මාවත

පිළිරූව සේ මග බලමින් මා 

පැමිනෙනු පෙම්වත් දෙනෙත් ළඟට ඔබ

මගේ තනිකම දුරකට හරදා

සඳ මඩලේ අපි ගෙයක් සදාගෙන

සිටිමුද පෙම් මිහිරේ වෙලිලා

අමුත්තන් ඇවිත් දොර ලඟ හිඳිවි

නොම දත්සේ ඉඳිමුද දෙදෙනා

ජලයත් මිහිකත දෙදෙනා ලෙස අප

විදිනා විට පෙම් සුව වෙලිලා

මල් මෙන් සුපිපෙන් රත්තරනේ ඔබ

අපි අපගේ වන්නෙමු සැමදා 

සමුගත් වෙරළ

වැටකේ මල් පිපි වෙරළ ‍ඉමේ
අප හමුවු දින ගගන් දිගේ
සිතිවිලි දිව යයි දෙපා නගන කල
සුසිනිදු වැලි මත සුදු වෙරලේ

ක්ෂිතිජ ඉමේ හිරු කඩා වටේ
දෙනෙතේ කඳුලැලි නිල සේදේ
සමුගෙන යන්නට මා ආ බැවී කී
දෙතොලේ හසරැලි නිදා වැටෙයි

සමුගෙන යන්නට නැගු දෙපයේ
ප්‍රණය ගිලිහි ඔබ තුරුලේ
අවසන් වරටත් සැතපී ඉන්නයි
සිහිසුන් වී පා මුල වැටුනේ

සිත් රූ සොබාහි  කවිපන්තියකට ලියූ පිළිතුරු පද වැලකි
අප හමුවී වෙන්වූ වෙරලේ

හංස විල

මානස විල මැද හංස රජුනි ඔබ

අගමෙහෙසිය විමි හංසිය වී මම

නිල් දිය  තලයේ පෙම්වත් රංගන 

රැඟුවෙමු පිරිවර තිසරුන් වට කොට 

දඩයම් ආ සතුරන්  ඔබ වට කොට 

රැකවල් ලද්දි අල්ලා ගැනුමට 

සෙසු තිසරුන් ඉගිලුන මුත් අහසට

මා හට නොහැකිය ඔබ හැර යන්නට

හිමියනි විල මැද අප රැඟු රන්ගන

පෙන පිඩු නගමින් පිහිණු අන්දම

සිහි කරමින් ඒ සොදුරු අලිංගන

සිතුවෙමි ඔබ හා මමත් මියෙන්නට

සඳ කිඳුරානෙනි

හිම ගිරි අරණට මල් වැහි වසිනා 

සීතල හැන්දෑවේ

තණ පලසේ පිනි මුතු මත නැටුවෙමු 

තුරුලේ සුව පහසේ

නන්දනීය පෙම සිත තුල සක්මන් 

කරනා මේ යාමේ

ආනන්දය සිත් පෙම්වත් කරවන

ඇතිවිය සිත් දෑලේ

වස්දඬු නාදෙට පාද නැලවෙනා

කින්නර රංගනයේ

කුමරා සමඟින් කුමරිය විමි මම

ඒ සුන්දර යාමේ

බඹදත් රජතෙම රහසින් අවුදින්

රංගන නැරඹි කලේ

කින්නර නුඹ ගැන අසූයාව බැඳ

දුනු හී ඇද  ගත්තේ

දෙටු බඹදත් රජු එක හී පහරින්

කිඳුරිඳු නිහඬ කලේ

චන්ද කින්නරා රංගනයේ සිටි

මා නැත එය දුටුවේ

රැඟුමෙන් මත්වුනු බඹදත් රජ තෙම

මා වෙත පෙම් බැන්දේ

කින්නර කුමරුණි ඔබ සමු ගෙන බව

එවිටයි මා දුටුවේ

හිම ගිරි අරනේ පෙම් බැඳී හිමියනි

තනි කර නොයනු මැනේ

දෙරණත කම්පාවන ලෙස හැඩුවෙමි

පෙමි සිත මොර දෙමිනේ

නිසල සිරුර දොතින්  ගෙන හැඩුවෙමි

 යැද ජිවය ඔබගේ

ගහ කොල මල් වැල් කම්පාවීලා

දෙරණ මලින්  වැසුනේ 

පෙම්වත් සිතකින් පැතු පැතුමක් දැක

සක‍් දෙවි මෙහි වැඩ්යේ

අසරණ හිමි ඔබ විවිරණ ලැබගෙන

යලිදු මවෙත වැඩ්යේ

බුදු බව ලබනට කැමතිව ඒ දින 

විවිරණ ඔබ ඇසුවේ

යශෝදරා ලෙස යලි ඉපදෙනු දැන

ඔබයි සිතින් පැතුවේ