යලි ඇරඹේවා ලොව අළුතින්

දෙනෙතේ කඳුලක් වී ඉන්නම් මම

සදාතනික සෙනෙහස පුරමින්

ජන්මෙන් ජන්මෙට  රැදෙන්න ඇති ලඟ

සිත යන්නේ නැහැ ඔබේ ලඟින්

සිතමි සියක් වර පතමි පැතුම් මම

නවතීවා මේ ලොව මෙතැනින්

ඔබ මාගේ වී මම ඔබගේ වී

යලි ඇරඹේ නම් ලොව අළුතින්

කඳුලැලි ගල්වී සිතිවිලි ගොළුවී

ඔබගේ වන්නට එක මොහොතින්

සදාතනික පෙම් සුසුමක්  වීලා

සැඟවෙන්නම් ලය තුල රහසින්... 

අළුත් වෙනස

දෙනෙත් ඉඳුවර හීන දකිමින්
රැයක නින්දට පෙරවදන් දෙයි
සිතින් සියවර එකම පැතුමක්
යලිත් යලි යලි ඉපිද සසැලෙයි

පැතුම් පොඳි පොඩි හිතට බර නැහැ
හීන ගං තෙර  සිතුම් පොපියයි
කලක් ගොළුවුණු පැරණී කවි හිත
හැඟුමි බර පබැඳුමක් ගලපයි

අළුත් පැතුමක් සිතට ඇවිදින්
යලිත් ඉපදුණු බවක් දවනයි
යලිත් සිතකට පෙම් පුරන්නට
සිතුම් සියුමැලි වෙමින් පවතියි 

ඊම

තැන නොතැන යති එති

සිත් තමෝ කමකට නැතී

එකට එක බැඳ නැතී

සිතුම් සීතල විලක කිමිදෙතී  

සිත විඳින සිතුවිලි

සමඟ මුසුකල අකුරකි

අරුත් හෙම ඇති නැති

මගේ හිත කවි මඩුවකි

අනුන් සතු වත්කම

සිනා නොමසෙන ඇස් වල 

පිරුනු කඳුලක හැඩතල 

අයාගෙන මම දෙනුවන 

බලා උනි සිතුවිලි මැද 

නොකී රහසක වත ගොත

නුඹත් කිසි කල නොඇසුව

මටත් රහසෙම සිත තුල

පිපි වියැකුණි පෙම් මල

ඉකි බිඳුම් මුව ගොලු කල

වාවමින් සිනැහුනි මම

සුබ පතූ වදනින් නුඹ

කියුවේ කවියකි වෙන 

අපිට අපි හිමි නැති කල

සිතට හොර කල පෙම් රස

වාවගෙන හිනැහුණු විට

අනුන් සතු වත්කම නුඹ 

සිතුවිල්ල - කවි සිතුවිල්ල

තැවෙයි හදවත

තවම තනියම

කවක් ගලපමි

සිතුම් කැටි කොට

තවත් හිතනට

සිතුම් නම් නැත

සිසිල් සුලඟට

රිදෙයි මගේ හිත 

සිතත් මට නැත

තව කෙනෙකු ලඟ

ඇත්තේ හදවත

මටත් මම නැත

ගත්තේ තුරුලට

බදා තදකොට

එකම වත්කම

තමයි  තනිකම

පාළුයි මුළු හිත

එනුමැනවි අදම හෙට

මගෙන් දුර ඇත ගිය

සිතුවිල්ල  - කවි සිතුවිල්ල 

සෙනෙහස ඔසුවකි

සුවඳයි සැනසුම වාගෙම සෙනෙහස

පිළිගෙන විඳින්න සඟවා නොඉන්න

ලාලසී රසයෙන් හමුවුනි දෙනයන

ලංවී හිඳින්න සෙනෙහස වඩන්න 

ඊයේ අප හට අහිමිවු රැය නැත

අද නව දිනයකි රැය අප සතුවිය

පැටලී  තැවරී හිත හිරිවට්ටන 

ආසයි විඳින්න ඒ හැඟුමන් මම 

හදවත හැගුමට සීමාවන් නැත

වලාකුලේ පා තබමින් ඇවිදිත

ගඟුලකි මගේ හිත ගලනා නොනැවත 

එහෙත් විටෙක මම ජලයෙත් ඇවිදිත.

මම හැමදාමත් නති තරුවක්

දෑසට නොපෙනන ඈතක හිඳගෙන

මගේ හිත සිතුවම් මැවූ තරම්

වාවනු නොහැකිව හඬනුයේ කෙලෙසද

නෙලන්න බැරි ඔය  හිත මනරම්

සුන්දර විලසක අතිනත අරගෙන

ඇවිදන් යන්නට සිත පැතුවත්

නොපෙනෙන දුරකින් පායන සඳ ලග

මම හැමදාමත් නති තරුවක්

තනිකම් පවුරේ බිතු සිතුවම් ඇඳ

රවටාගමි පෙම් හිත කවදත්

අපි අස අපි නැති සීතල නිම්නෙක

සිත හැමදාමත් ඔබේ ලඟින් 

සැබැවින්ම ඒ මම නොවේ ඇය!

සන්සුන් දිවිය අභියස 

පෙහෙවස් එළඹි උවැසිය

ඒ මම නොවේ ඇය 

කිසි දිනෙක නොදුටුව, නොඇසුව, ඒ ඇය

දුර්වල සුසුම් අභියස 

ජීවය රුගෙන එන ඇය

පාදපරිචාරිකා මෙහෙය ඉටු කරණු ඇත

නමුත් මම නොවෙමි ඇය

සරල සුන්දර සිත ලග 

නිවී සැනසෙන සඳමිණ

මෙලොව මිනිසුන් අතර.

හැබෑම පින්වත්නිය ඇය

තනි මල

හිරු කිරණ රැස් දැක

මිලින වන බව දැනගෙන

තණපත් අග තුහින

විලස ක්ෂය වන තනිමල

මිය ඇදෙන හැඩ කය

ගිලී සැඟවෙන දෙනයන

සුපුන් සඳ පැරදුන

සිනා වියැකුණු තනිමල

පෙති එකිනෙක විසිර

තැලි පෑගි පොඩි වන

පා අසල හිනැහෙන

අනේ අසරණ තනිමල

සිහිනය මත ඉපිද

සිහිනය මතින් මියැදෙන

සිතුම් පොදි රැකගෙන

ලොවට රහසින් මියෙයි තනිමල 

සොදුරු වදකාරයෝ !

තනි සිතේ දුක නිවන 

සිතුම්  කැන් හැඩ මවන 

 නුඹලාට පෙම් බඳිමි

 මගේ ලොව හැඩ කරන 

 කන් කරච්චල් කරන 

විටෙක තරවටු ලබන 

නෙත් කඳුලු පුරෝගෙන 

 යලිත් මා වෙතම එන. 

 ලගින් හිද හිත හදන 

දෙවැනි මව මම කියන 

සාරි පොට හෙවන යට 

 රකින්නෙමි නුඹලාව 

 සිනා කටකාරකම් 

 නැති අඩුව දැනුනි මට 

විවේකයෙ සෙල්ලමට 

ගිනින් මා හැර මෙතැන

Published with Blogger-droid v2.0.6

පෙම්වතා වෙත!

උඹ නම් මහා 

මෝඩ හාල් මැස්සෙක්!

එච්චරයි මම දන්නේ 

මෙතුවකට! 

වැරදි දූතයා

උගස!

සිතුවිලි ප්‍රාර්ථනා

ඔබේ පෙම් සිතුවිලි ප්‍රාර්ථනා
සිහින සතම අද සැබෑ වෙලා
සුබ පැතුමක් පතනට සිත කීවා
පන්හිඳ මේ කවි පද ගෙතුවා


මාල සතක් ගෙල වට පළදා
කුංකුම අංජන  නෙතු තවරා
සුදු සේලෙන් සැරසී සිත් සනහා
පෙම්බරයෙකු හා පිටව ගියා


නෙතු අග මුතු කඳුලක් රඳවා
යුවතිය පතිනිය වී  ගියදා
ඇය සතුටින් හසරැල් නඟනා විට
නෑ සියයන් රහසින් හැඩුවා


වක්කඩ කැඩුවා සේ මැවෙනා
සිනා කැළුම් හසරැලු උතුරා
හදවත රිද්මය  දෙනෙතින් මැවුනා
මනාලියක් යනු පෙනුනා.

දියණියේ

අරුත් නැති ලෝකයක් හමුවේ

සිනා සෙන්නට වෙර දරන නුඹ

නමක් නොම දත් මලක් සිඹිමින් 

ආදරේ සුව සොයනු කෙලෙසද

සිතක සිතිවිලි වාන් දමනා

යොවුන් වයසේ කිරිලියේ නුඹ

නුඹට පෙම් නැති සිතක් වෙනුවෙන්

නෙත් ඉමේ කඳුලක් දරණු කිම

සිනාවේ මායිම් තනන්නට

සිත් පොඩිය හැඟුමින් වෙලාගෙන

ඈත ක්ෂිතිජයේ මංමුලාවී 

මිරිඟුවට තව පෙම් බඳිනු කිම 

තෙතක් නැති ගල් හිතක් අබියස 

බවුන් වඩනා තවුසියක් ලෙස

තවත්නම් දුර නොයා ඉඳපන්

අතරමන් වෙයි නුඹත් අහිමිව 

සිතුම් මුතුහර ගිලී ගියදෙන් 

හඩන්නට නම් එපා මගේ දුව

නුඹට පෙම් නැති සිතත් විඳවයි

පෙමක අරුමය දුටුව දිනයක 

ඉවසීමේ අන්තිම සීමාව

ජීවයක් සොයන්නට

අරමුණක සිරගතව

කාලයක් ගෙව් අරුම හීනයක් නම්


සිහින මන්සල අසල

අතරමන් හිත් පොඩිය

ලොකයක් සමග පොර බදනවා නම්


ආලයක් නුදුටු සිත

කෝල කම් ඉවසගෙන

ලොවේ ගැරහුම් තවම විදිනවා නම්


කාලයක් එනු ඇතිය

සිත් විඩා නිවන්නට

ඉවසුමේ සීමාව පැන ගියෝතින්


සිත් බිදී නෙතු හඩා

ලොවෙන් ගැරහුම් ලබා

තමන්ගෙ උන් අතැර ගියාමුත් මන්


සිතේ පතුලේ කොනක

සදා කල් රැදෙනු ඇත

සෙනෙහසක් නොවුනු මිතු දමේ රසයන්

Published with Blogger-droid v2.0.4

බහු රූ රැඟුම්

ජසයලා ලෙන්චිනා කරලියේ රඟනවා
අපි දන්න කෝලමක් රී මේක් කරනවා
වෙස්මුණු බැඳන් විත් තවුස් සිල් බිඳිනවා
අන්තිමේ වෙස් මූණ මුණටම ඇලෙනවා


වදන් වැකි කියාගෙන මුන්ලෝකේ හදනවා
දෙන්න පුළුවන් තරම උපදෙසුත් බෙදනවා
වෝල් එක පිරෙන්නට නාඩගම් නටනවා
රීමේක් කෝලමේ  හොඳ අපිට පෙනෙනවා


පෙම් ගීත කියාගෙන මුත් සිලුත් රකිනවා
දවස සුබ වෙන්න යැයි පරල වී කියනවා
ඉරිසියා දුෂ්ඨ ගති යටිහිතේ වැඩෙනවා
හිනාවෙන ගමන් මුන් රටක් ගිනි තියනවා 


තම අතට සෙවනැල්ල තම අතම කියනවා
ඒ උතන් ගැන්සියම අනිකාට කෙලිනවා
පේස් බුක් පිටුවලින් නාඩගම් ගලනවා
මෙවන් බහු රූ රැඟුම්  අපි ඉතින් බලනවා. 

ඉසිදාසි බාරි මම

සිත පෙමින් පුරවගෙන 
හද බැතිය දරාගෙන 
හිමි ගෙයට ගියාමුත් 
දන්නවා සොඳින් මම 
පිටව යා යුතුම බව 


බිඳි  ගිය කුලගෙයට  
සැනසුමක් ගෙන එන්න  
කෙනෙකුවත් නැති කලෙක 
සිඟන වෙස් පැලඳි නුඹ 
නෙත් සලයි ඈත සිට


රුදුරු මුත් දිවි ගෙවුම 
දැනුනි ඔබ සොඳුරු බව 
නොපෙනෙනා හෙට දිනට
හිමියනේ ඔබ සමඟ  
පිය නැගිමි කුමරි මම 


ඉවත්කර දිළිඳු රුව 
රජ  කෙනෙකු කලත් ඔබ 
හැර ගියා හිමියනේ
පෙර කරපු ඒ පවට
ඉසිදාසි බාරි මම 

දුරක ඔබ ඇදෙනවා

ආකාසේ තරු ගන්න

මං හීන මවනවා

මල් රේණු දෝත මත

පර වෙලා වැටෙනවා

සිත් දෑලේ දැවටෙන්න

මං කෝල කරනවා

සමනලුන් සිත් යාය

පුරාවට නටනවා

උර හිසේ සුව ගන්න

සිතුම් ඉකි බිඳිනවා

නෙත් දෑල නොපැටලී

දුරක ඔබ ඇදෙනවා

ඔබේ ලෝකේ රජ  වෙන්න

සිත පෙරුම් පුරනවා

මේ වදන් නොදත් සේ

ඔබ බලා සිටිනවා..... :'( 

ඉටි පහන් එළිය මම

පළගැටි සේනා දැවි දැවි මියගිය
වැලි බිස්සේ  දුහුවිල්ල පුරා
නිසසල පැහැයෙන් දීදුලමි  සැමකල
සොහොන් කොතේ ඔබ නිදන තුරා 


දෙනුවන ලඟ රැඳි සෙනෙහස් හසුනක
ආදරයේ පද පේලි ලියා 
ගල් පත්තිරුමත දැලි රූ මවනෙමි
ඔබ ගිය  ලොවකට පෙනෙන තුරා.


නිසසල උදයක වැසිබර සවසක
එකලෙස මම දිලෙනෙමි සැමදා
සුදු වත හැඳගෙන ඇය ඇවිදින් කියු
කඳුලේ කවි නිමවනා තුරා.