සෙනෙහස ඔසුවකි

සුවඳයි සැනසුම වාගෙම සෙනෙහස

පිළිගෙන විඳින්න සඟවා නොඉන්න

ලාලසී රසයෙන් හමුවුනි දෙනයන

ලංවී හිඳින්න සෙනෙහස වඩන්න 

ඊයේ අප හට අහිමිවු රැය නැත

අද නව දිනයකි රැය අප සතුවිය

පැටලී  තැවරී හිත හිරිවට්ටන 

ආසයි විඳින්න ඒ හැඟුමන් මම 

හදවත හැගුමට සීමාවන් නැත

වලාකුලේ පා තබමින් ඇවිදිත

ගඟුලකි මගේ හිත ගලනා නොනැවත 

එහෙත් විටෙක මම ජලයෙත් ඇවිදිත.

උගස!

ඉසිදාසි බාරි මම

සිත පෙමින් පුරවගෙන 
හද බැතිය දරාගෙන 
හිමි ගෙයට ගියාමුත් 
දන්නවා සොඳින් මම 
පිටව යා යුතුම බව 


බිඳි  ගිය කුලගෙයට  
සැනසුමක් ගෙන එන්න  
කෙනෙකුවත් නැති කලෙක 
සිඟන වෙස් පැලඳි නුඹ 
නෙත් සලයි ඈත සිට


රුදුරු මුත් දිවි ගෙවුම 
දැනුනි ඔබ සොඳුරු බව 
නොපෙනෙනා හෙට දිනට
හිමියනේ ඔබ සමඟ  
පිය නැගිමි කුමරි මම 


ඉවත්කර දිළිඳු රුව 
රජ  කෙනෙකු කලත් ඔබ 
හැර ගියා හිමියනේ
පෙර කරපු ඒ පවට
ඉසිදාසි බාරි මම 

ඉටි පහන් එළිය මම

පළගැටි සේනා දැවි දැවි මියගිය
වැලි බිස්සේ  දුහුවිල්ල පුරා
නිසසල පැහැයෙන් දීදුලමි  සැමකල
සොහොන් කොතේ ඔබ නිදන තුරා 


දෙනුවන ලඟ රැඳි සෙනෙහස් හසුනක
ආදරයේ පද පේලි ලියා 
ගල් පත්තිරුමත දැලි රූ මවනෙමි
ඔබ ගිය  ලොවකට පෙනෙන තුරා.


නිසසල උදයක වැසිබර සවසක
එකලෙස මම දිලෙනෙමි සැමදා
සුදු වත හැඳගෙන ඇය ඇවිදින් කියු
කඳුලේ කවි නිමවනා තුරා.

සංසාරේ පැතුම ඔබයි හදේ

සිසිලයි උණුසුම

නිහඬයි කවි සිත

ලඟමයි සඳ නුඹ

මම දැන් ඔබ ලඟ

තරුවකි මට නුඹ

මල් ගොමුවක් ඔබ

පහන් වැටිය ලඟ

බලා හිඳිමි මම

සීතල  සුළඟක

සිසිලස ඔබ මට

නලමුදු සුවඳක

සැනසුම ඔබ මට

කියන්න නොදනිමි

සිත ඇති සෙනෙහස

සත්තයි වස්තුව

මම දැන් ඔබ ලඟ

නුඹයි මගේ රත්තරන් උදා වුනු වසන්තය

අසිනි වැස්සට තෙමී තෙත බරිත හඳ මඩල
අනෝරාවක් ලෙසින්නෙතින් හල කඳුලු වැල
රුදුරු තොල් පෙති වැදී රිදුම් දෙන කොපුල් තල
ආදරේ සීත පිණි දියෙන් දැන් තෙමනු මැන


වියලි පොළවට වැටුණු පින්සාර පොද වැස්ස
රුදුරු කතරක දුටුව අහිංසක පතොක් මල
ජීවිතේ කුණාටුව නිවාහල සුළං පොද
නුඹයි මගේ රත්තරන් උදා වුනු වසන්තය 

සිත තවම ඉකිබිඳියි කුමරී

හිත හදා ගන්න නෙතු පියා ගනිමි 
මුළු රැයමනිදි වරා වෙහෙසී
නුඹ ගිහින් යන්න බිඳ දමා සිහින
සිත තවම ඉකිබිඳියි කුමරී


සතු වෙලා හිටිය නුඹ ,
හැර ගිහින් ඉඳන් අද
මම හඬමි රෑ දිවා වෙහෙසී
සිත තවම ඉකිබිඳියි කුමරී


මල් මිලින රැයක සඳ ගිහින් අවර
කළුවරයි මුළු අහස සබඳී
නුඹ ගිහින් ඉතින් කළුවරයි මුළු ලොවට
සිත තවම ඉකිබිඳියි කුමරී