සැනසන සිත

ඔබේ සෙනෙහසින් කවිකම් ලැබුවද
තවම නොහැක මට කවක් ලියන්නට
මා සිත නැලවු මා සිත හැඬවු
ඔබ දුන් ඒ සුන්දර හස කැන් ගැන


දරන්න නොහැකිව ලොවේ කුරිරු බව
මා සිත අසරන වී උන් කාලෙක
සෙනෙහස ගෙන සිත් අරනට වැඩි ඔබ
මහමෙව්නාවක් වුවා මගේ ලොව


අපට හොරෙන් අප හිත් වල සුපිපුන
පිච්ච මලේ පෙති විසිරිණ් නොදැනම
වාවනු කෙලෙසද කඳුලේ උනුසුම
ලොවට හොරෙන් වැලපේ සිත ඉකිබිඳ


ඔය ඇස්වල දුටු අපමණ සෙනෙහස
පහන් වැටක් වාගේ සිත සනසන
අහිංසකම හඳ පාන අතේ මට
එවන්න ලියලා පුංචි හසුන් පත 

සෙනෙහසේ කවි කම්

තරු කැකුළු වල හැඩ පරදවන 
පුංචි මුතු වන් කඳුලු කැට වල 
දිය වෙලා නෙතඟින් ගලා යන
සෙනෙහසේ කවි කම් අසනු මැන


පාරමී පුරමින් නුවන් යුග
සොයන දසුනේ රුසිරු රස විඳ
ගොතයි අතොරක් නැතිව කවි කම්
අපේ සෙනෙහස පිරුණු ලොව ගැන


සිහින මවමින් අපි උනුන් ගැන
සුසුම් සමඟින් ගොස් බොහෝ දුර
යලිත් ආපසු නොඑන ලෙසකට
තව තවත් තටු සලමු ඈතට


ඔබේ නෙත් ලඟ රැඳුනු සෙනෙහස
දරා ගන්නට බැරිව ලතවෙන
මගේ අසරණ බොළඳ සිතිවිලි
ඔබේ උනුසුම සොයයි හැම විට 


සුවඳ සොයමින් ඔබේ සුවබර
සිත දුවයි වලකනු කෙලෙස මම
තරු කැකුළු හැඩයට දිලෙන රැය 
මා ලඟයි නිදි  ලොවේදිත් ඔබ 

වටකුරු අකුරු

ලියන්නට කවි පඳ

අකුරු නොම දත් පන්හිඳ

කඳුලු කැට එක් කොට

ලියයි වටකුරු අකුරු  හැඩකොට

අත පත ගගා සිත

සොයමි මතකය නුඹත් මම ගැන

අමතකම වී ගිය

මතක අලුතින් කියමි  කවි කොට

හැඩැති අකුරක

ගැට ගසා ලියන කවි පද

නොපෙනෙයි සබඳ නුඹ හට

කඳුලු විනිවිද පෙනෙන හින්දම

කඳුලු යැයි නිඟා කොට

හැරදා ගියත් පන් හිඳ

නුඹ නමින් කවි ලියමින

හඩා වැලපෙමි අහිමි පෙමකට

සුළඟකි නුඹ

කවියක් ලියන්නට 

කවිපද නැතුවාට

සිතිවිල්ලෙන් 

තුන් සිත බර වුනි මෙහෙම

සුළඟකි නුඹ හෙමින් හෙමින් ඇඳි යන

සිසිලස දැනෙන මුත් 

දුටුවේ නැහැ කෙදින

සිඹිනා සුසුම හැමෙකම 

සිටි හින්දාම

දුර උව නුඹත් හැමදාමත් මා ලඟම

ගලපන්නට පද හෙව් 

මගේ කවි සිතට

හැමදාමත් කවි පද දුන්නේ නුඹය

තවත් සිතිවිල්ලක්

හඬන වැලපෙන සිතුම් පවුරේ

හීන මියැදුණු දුක් කතාවක

පද පෙලක අකුරක් වෙලා කිම

සිනහවක සුව සොයා යමි මම

සිතැඟි අතගා ගොතන කවියක

කඳුලු පදවල මිහිර දැන දැන

සිතට හුරු නැති තවත් කවියක්

ලියන්නට මුල් පොත් තබමි මම

කඳුලු වැස්ස

නෙතට කඳුලැලි ගෙනත් දුන්දා

හැඬුවේ නැහැ මම ඉකි  ගසා

සිතෙන් රස විඳි අහිමි පෙමකට 

කඳුලු පෑහෙන් නැති නිසා

නෙතට රසඳුන වුනා නුඹ මට

සවන ඔය හඬ සැනසුවා

සිතෙහි සැනසුම නුඹ නිසා මම 

අහිමි බව දැන පෙම් කලා

දුරක සිටි නුඹ තවත් දුර ගොස් 

සිතේ සැනසුම නැති කලා

කඳුලු මන්දාරමක් ඇවිඳින්

සිත් අහස වැහිබර වුනා

අකුණු පුපුරා දෙදරවා හද

වැස්ස පෙර මං ඇරඹුවා

නියං සායට වේලිලා නෙත

හද තනිව වැසි වැස්සුවා

සදහටම මම තනිවුනා

සඳට සඳ රැස් මදි කියා 

රැයම කළුවර කර ගියා 

දිලෙන තරු එලි ඇති නිසා

සිත නිවන් මම සැනසුනා 

හිරුට පෙම් කර පැරදුනා

සදේ රැස් ගැන නොදැනුනා

පුංචි තරු එළියක් සෙවු මුත් 

විශ්වයේ මඟ වැරදුනා

අළුත් ආදරයක් කියා 

තරු මලක් මට ලං වුනා

හිරුගේ රැස් ගෙන දිලිසුනා දැක

ඒ සෙනේ මට මදි වුනා

තරුත් මා හැර වෙන් වුනා

සඳත් සඳ රැස් සැඟවුවා

අදත් සදහට හිරුට පෙම් බැඳ

සදහටම මම තනිවුනා